In Gaza is een tent niet langer zomaar een stuk doek dat je opzet tegen de kou en de regen. Het is het huis geworden, de kamer, de school, de laatste droom die overblijft voor een gezin dat alles kwijt is.
Maar in Gaza beschermt zelfs een tent niet meer tegen de dood.
In één ogenblik stort een zandwal in op de tenten van ontheemden. Geen raket, geen bombardement, geen waarschuwing. Alleen zwaar zand dat neerkomt op mensen die sliepen en dachten dat het ergste van hun dag voorbij was.
Een van hen was een meisje.
Een meisje dat in slaap viel terwijl ze droomde, zoals alle kinderen dromen, van een mooiere toekomst, van speelgoed, van een warm huis, van een school waar ze weer naartoe kon. Ze viel in slaap en werd niet meer wakker. Ze overleed in haar slaap, onder het zand en het doek, op de plek die haar veilige toevluchtsoord had moeten zijn.
Wat is dit voor leven, waarin een kind sterft terwijl het slaapt?
En wat is dit voor tent, die verandert van een beschermend dak in een graf dat je verstikt?
In Gaza klopt de dood niet aan. Er zijn daar namelijk geen deuren meer. De dood komt van overal binnen: uit de lucht, uit de zee, uit het zand, door de kou, door de honger, door ziekte. Zelfs slaap, ooit de laatste schuilplaats van kinderen voor de hardheid van de dag, is op zichzelf een gevaar geworden.
Moeders in Gaza zijn niet alleen bang om hun kinderen als ze spelen, maar ook als ze slapen. Een vader die zijn dochtertje toedekt met een versleten deken weet niet of hij haar beschermt tegen de kou, of voor de laatste keer afscheid van haar neemt.
Dit is niet het verhaal van één zandwal. Dit is het verhaal van meer dan twee miljoen mensen die in onleefbare tenten wonen, op grond die het niet meer houdt, met een winter in aantocht die regen, kou en instortingen met zich meebrengt.
In Gaza beschermen tenten niet meer tegen de dood, want de dood heeft in Gaza geen wapen meer nodig om te doden.
Het is genoeg om ontheemd te zijn, een kind te zijn, te slapen... om te sterven.
En toch blijven ze dromen.
Kinderen tekenen nog altijd huizen in het zand, moeders vertellen hun kinderen nog altijd verhalen over huizen met deuren en ramen, en Gaza probeert, ondanks al deze dood, nog altijd te slapen en te dromen van een morgen waarin geen meisje sterft in haar slaap.