"Is hier iemand?".. De tragedie van het Al-Sa'ada-gebouw en de vlucht van de tenten des doods naar de guillotine van beton
Voor de kreten van het meisje onder het puin en de oproepen van de mannen van de Civiele Bescherming was schrijven onontkoombaar..
Deze roep die sinds de ochtend van woensdag 16 september nog steeds in onze oren naklinkt: "Is hier iemand?".. Het was geen gewone oproep van de mannen van de Civiele Bescherming te midden van het puin van het Al-Sa'ada-gebouw dat plotseling instortte op het hoofd van zijn bewoners; het was een schorre kreet die zocht naar de overblijfselen van leven onder tonnen beton, en tegelijkertijd zocht naar de overblijfselen van een geweten in een wereld die zich tevreden stelt met toekijken.
Onder het troosteloze puin kreeg de tragedie gestalte in de ogen van een klein meisje, verzwolgen door de kaken van twee ingestorte betonnen plafonds; zij smeekte om overleving met tranen die de verschrikking van de dood vermengden met de hoop op leven, terwijl de blote handen van de reddingswerkers meedogenloos door de rotsblokken woelden, een gevecht tegen het onmogelijke zonder machines of uitrusting. Het is een wrede paradox dat een gebouw met de naam "Geluk" instort en verandert in een massagraf voor wie er zijn toevlucht zocht, in een tafereel dat de pijn samenvat van een stad die verpletterd wordt onder tonnen teleurstelling en dood.
Tenten des doods en de nuloptie
Voor dit bloederige tafereel dringt zich de prangende vraag op: wat dwingt hele families om te wonen in huizen en burgerpanden die door duizenden tonnen explosieven zijn verwoest en op elk moment kunnen instorten?
Het antwoord ligt in de wreedheid van de alternatieven en het gebrek aan keuzes. De Palestijnse burger zit inmiddels gevangen tussen twee vuren: het vuur van de ontheemding in tenten die niet geschikt zijn voor een menswaardig bestaan, en het vuur van de uitbuiting.
Ik heb deze tragische realiteit van dichtbij meegemaakt toen ik mijn schoonfamilie bezocht, die door de omstandigheden gedwongen werd hun tent op te zetten naast het puin van hun verwoeste huis in Gaza-stad. Daar voelde ik de waarheid: de tent is geen toevluchtsoord, maar de langzame dood zelf; meedogenloze hitte die de lichamen verschroeit, of bittere kou die door de botten snijdt, een angstaanjagende verspreiding van insecten en knaagdieren door het gebrek aan bestrijdingsmiddelen, en ziektes die op de loer liggen voor kinderen.
Ondanks alle pogingen tot kunstmatige verfraaiing en ordening blijft het dreigende gevaar boven de hoofden hangen, waar het leven van kinderen bedreigd wordt door overblijfselen van stenen die aan het puin hangen, en door verzwakte betonnen randen die wachten op de eerste trilling om neer te storten op de tent en zijn bewoners.
Wie kan, betaalt!
En als deze ontheemde besluit te vluchten uit de hel van de tent en op zoek te gaan naar een appartement om zijn gezin te huisvesten, botst hij op een muur van uitbuiting en flagrante onrechtvaardigheid door sommige huiseigenaren. Bij gebrek aan toezicht en verantwoording zijn de huurprijzen veranderd in fantastische bedragen die degenen die hun bron van inkomsten en spaargeld verloren hebben, zich niet kunnen veroorloven, met als onderdrukkende leus: "Dit is wat er is.. en wie kan, betaalt!". Deze economische wreedheid is wat bewoners dwingt terug te keren naar verwoeste huizen, waarbij zij liever gokken met hun leven onder gebarsten plafonds dan gedwongen te sterven in de open lucht.
De geografie van de verwoesting en de taal van de cijfers
Deze tragedie is niet zomaar een ongeval, maar het directe gevolg van een verwoestingsbeleid gevoerd door de Israëlische bezettingsmacht tijdens de genocidale oorlog, die de Gazastrook heeft veranderd in een veld vol met tijdbommen en uitgestelde graven. In de taal van cijfers die de omvang van de misdaad documenteren:
80.000 ton aan explosieven; door de bezettingsmacht op de Gazastrook gedropt, meer dan de vernietigingskracht van meerdere kernbommen, wat leidde tot de ontwrichting van de infrastructuur en de technische funderingen van gebouwen.
150.000 wooneenheden; volledig verwoest en met de grond gelijk gemaakt.
200.000 tot 250.000 wooneenheden; zwaar of gedeeltelijk beschadigd.
Ongeveer 3.000 gebarsten gebouwen; technisch geclassificeerd als onstabiele structuren die op instorten staan, volgens meldingen van de Civiele Bescherming.
Tientallen martelaren; achtereenvolgens omgekomen bij verspreide instortingen van deze bouwvallige gebouwen, waar nu de martelaren van het Al-Sa'ada-gebouw bijkomen.
Dringende oproepen om levens te redden die aan een zijden draadje hangen
Voor deze aanhoudende dreiging van het leven van honderdduizenden is veroordeling alleen niet langer voldoende; het is de plicht geworden van de internationale gemeenschap en de VN-organisaties om onmiddellijk in te grijpen en een menselijke realiteit af te dwingen die redt wat er te redden valt, via praktische en dringende stappen:
Druk uitoefenen om bouwmaterialen toe te laten, en toestemming geven voor reparatie en ondersteuning van gedeeltelijk beschadigde huizen die nog te redden zijn, en een veilige woonomgeving bieden die bewoners beschermt tegen het gevaar van plotselinge instortingen.
Het leveren en toelaten van caravans (verplaatsbare woningen), als een dringende en tijdelijke huisvestingsoplossing die een minimum aan menselijke waardigheid en een veilig alternatief biedt voor de vervallen tenten des doods, en bewoners bespaart de toevlucht tot gebarsten structuren.
Het toelaten van zwaar materieel en uitrusting, om de teams van de Civiele Bescherming in staat te stellen puin te ruimen, uiterst gevaarlijke en instortingsgevoelige gebouwen te verwijderen die het leven van voorbijgangers en ontheemden bedreigen, en vooral; om levens te redden die onder het puin vastzitten, in plaats van ze in stilte te laten sterven.
De tranen van dat meisje, gevangen tussen de kaken van het beton, en de roep "Is hier iemand?", zullen een dubbel historisch aanklachtsdocument blijven; een aanklacht tegen een bezetting die dood zaait en de grondslagen van het leven verwoest, en een aanklacht tegen een interne realiteit waarin toezicht ontbreekt, en een schandvlek voor de internationale gemeenschap die dit open slachthuis zwijgend aanschouwt.
Gaza wordt vandaag niet alleen verpletterd door raketten, maar ook door teleurstelling, wanhoop en dodelijke alternatieven.
