In de Gazastrook is de dood geen granaat die uit de lucht valt om levens in een plotseling moment weg te rukken. Het is een wijdverbreide dood die langzaam om zich heen grijpt en doordringt tot in de kleinste details van het dagelijks leven. In Gaza ontberen mensen hun meest elementaire menselijke rechten: de tafel waaromheen het gezin samenkomt, de rustige maaltijd die iemand uit vrije wil kiest. Een schoon brood en een slok veilig water zijn een luxe geworden, en een druppel koud water in de zomerhitte een kostbare wens waarom ogen huilen. De Gazanen werden beroofd van de huizen die hun waardigheid en herinneringen bewaarden, en weggeworpen in de openlucht, in versleten tenten die het lichaam niet beschermen tegen de brandende zon en een kind niet beschutten tegen de bittere kou van de winter. Ze verloren niet alleen betonnen muren, maar ook het samenzijn van het gezin, het gelach van de feestdagen, de gelukkige momenten. Kortom: het "leven" zelf werd hun ontnomen, in de volle betekenis van het woord.
Angst in het hart van de stad
Te midden van deze dagelijkse hel volgen de hoofdstukken van de tragedie elkaar op, en bewijzen dat onveiligheid het wreedste wapen in het arsenaal van de bezetting is. Wat Gaza-stad vandaag meemaakte, was een surrealistisch tafereel van arrogantie en chaos: een gewapende macht, of het nu speciale eenheden van het bezettingsleger waren of een militie van collaborateurs en huurlingen, viel het dichtbevolkte westen van de stad binnen, richtte verwoesting aan en zaaide kogels en angst in de harten van vrouwen en kinderen. Deze vertoning eindigde met een hartverscheurend resultaat: vier martelaren, onder wie drie kinderen en een vrouw, en de arrestatie van iemand van wie de media van de bezetter beweren dat hij het doelwit was. De uren van terreur en arrogantie die deze macht oplegde, vormen een opzettelijke boodschap in bloed en leiden tot analytische conclusies die geen twijfel toelaten:
Een groen licht voor nog meer schendingen
De operatie bevestigt dat de bezettingstroepen doorgaan met hun samengestelde misdaden, zich niets aantrekken van alle internationale verdragen en steunen op een schandelijke internationale stilte. Deze stilte is niet langer louter medeplichtigheid; ze is een directe partner geworden in elke druppel bloed die wordt vergoten en in elke tent die wordt verbrand.
De onleefbare omgeving
Dit is het diepste en gevaarlijkste doel van deze invallen en van de aanhoudende uithongering en uitdroging: de psychologische en sociale structuur van de Gazanen vernietigen. De bezettingstroepen proberen met al hun kracht de Gazastrook om te vormen tot een plek die het leven afstoot, een omgeving waar niemand zich veilig kan voelen voor een slok water, noch voor een kind dat naast zijn tent speelt. Dit alles dient het grotere plan: gedwongen verdrijving afdwingen, het land leegmaken en de volledige controle over geografie en demografie verstevigen.
De met bloed doordrenkte grond werpt haar mensen niet uit
Wat een wereld, die toekijkt hoe een volk van ader tot ader wordt geslacht, beroofd van water, lucht en veiligheid, en blootgesteld aan zowel directe als langzame werktuigen van de dood! De poging om het Palestijnse bewustzijn te brandmerken en wanhoop te zaaien onder de Gazanen door hen te maken tot louter brandstof voor Israëlische verkiezingscampagnes, kan erin slagen onschuldige levens te stelen en steen te verwoesten, maar stuit op een massieve muur van verbondenheid. Ondanks de koude tent, het vervuilde water, de genadeloze honger en de verraderlijke kogels blijft dit land gedoopt in de tranen van moeders en het bloed van kinderen, als getuige dat wie deze zware prijs met eigen vlees en bloed betaalde, zijn land niet zal overlaten aan de makelaars van verwoesting en niet zomaar een stembiljet zal zijn dat in de urnen van de bezetter valt.
